ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ

Ένα από τα πρώτα πράγματα που χρειάζεται να θυμόμαστε είναι ότι ένας χωρισμός είναι πάντα οδυνηρός για τη ζωή όλων όσων συμμετέχουν στη διαδικασία, πόσο μάλλον του παιδιού που βλέπει τους γονείς του να μην είναι πια μαζί. 

Αυτό σημαίνει ότι οι γονείς χρειάζεται να εξοικειωθούν με την ιδέα ότι το παιδί τους, έτσι κι αλλιώς, θα εκτεθεί στα δυσάρεστα συναισθήματα που προκύπτουν από έναν αποχωρισμό. 

Ο βαθμός που αυτά τα συναισθήματα θα επηρεάσουν τη ζωή του παιδιού εξαρτάται κυρίως από το πόσο εμπλεγμένο είναι το παιδί στη συζυγική σχέση, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του διαζυγίου αλλά και πριν από αυτό.

Τι σημαίνει αυτό;

Ορισμένες συμπεριφορές εκ μέρους του παιδιού μετά το διαζύγιο είναι έως και αναμενόμενες, π.χ. μείωση της σχολικής επίδοσης, απομονωτισμός ή υπέρμετρη κοινωνικότητα, μελαγχολία, φοβίες, επιθετικότητα, ανυπακοή ή υπερβολική συμμόρφωση κ.ο.κ. 

Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι και μέρος του λεγόμενου «μετατραυματικού συνδρόμου» που συχνά περνούν τα παιδιά μετά το χωρισμό των γονιών τους.

Έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά που παραμένουν σε αυτές τις συμπεριφορές για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά το χωρισμό, προέρχονται από γονείς που τα ενέπλεξαν πολύ στη διαδικασία του διαζυγίου, είτε μέσω της εξαντλητικής διεκδίκησης της επιμέλειάς τους, είτε κουβεντιάζοντας μαζί τους τα προβλήματα της σχέσης με τον άλλο γονιό, είτε υποστηρίζοντας ότι χώρισαν προκειμένου να προστατέψουν τα ίδια από ένα «κακό» γονιό (δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις κακοποίησης). 

Υπό αυτές τις συνθήκες, τα παιδιά μπορεί να αισθάνονται ότι έχουν τα ίδια πολύ μεγάλη επιρροή στις αποφάσεις των γονιών τους, και επομένως και ευθύνη για το χωρισμό ή την επανένωσή τους. 

Γι’ αυτό στην οικογενειακή θεραπεία επαναλαμβάνουμε ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό οι γονείς να δείχνουν στα παιδιά και με διάλογο αλλά κυρίως με τη συμπεριφορά τους, ότι δεν ευθύνονται εκείνα για την απόφασή τους να πάρουν διαζύγιο, ούτε και θα είναι εκείνα υπεύθυνα για την επανένωσή τους (όπως συχνά ακούμε να λέγεται: "ξανασμίξαμε για χάρη σας"). 

Τι χρειάζεται λοιπόν να προσέξουν οι γονείς;

Καταρχήν να αποδεχτούν ότι και το παιδί θα έχει τις δικές του αντιδράσεις στην κατάσταση (διεργάζεται μία απώλεια, όπως και να το κάνουμε) και να επιτρέψουν ένα διάστημα για την προσαρμογή του στις νέες συνθήκες. 

Να θυμούνται ότι δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουν ή αντίθετα να υποτιμούν τον πρώην σύντροφό τους στα μάτια του παιδιού – είναι αρκετό να εξηγούν στο παιδί, κατά προτίμηση και οι δύο, τους λόγους που τους έκαναν να πάρουν αυτή την απόφαση, αναλαμβάνοντας παράλληλα και την ευθύνη ο καθένας για την δική του προσωπική επιλογή. 

Να δώσουν χρόνο και χώρο στον εαυτό τους και οι ίδιοι για επεξεργασία των συναισθημάτων απώλειας και πόνου που συνήθως ακολουθούν ένα χωρισμό και να μην υποχρεώνονται σε μία «μασκαράτα» διαρκείας «για να μην το δει το παιδί». 

Εξάλλου τα παιδιά διαθέτουν αισθητήρια που δεν υποψιαζόμαστε καθώς επίσης και ικανότητα για προσαρμογή σε νέες καταστάσεις. Κυρίως όμως, να μη διστάζουν να απευθυνθούν σε ειδικούς για βοήθεια, όταν αισθάνονται ότι τη χρειάζονται. 

Απο την κ. ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΚΑΡΡΑ.